حلقه ادبی

هنوز صدای زنگ تلفن را می شنید

alisarvi — Mon, 30 Nov 2009 12:21:18 GMT

دست هایش را لای موهایش فرو برد و چشم باز کرد.به پوستر یوزپلنگی که روی در اتاق نصب شده بود خیره شد. صدای از پایین آپارتمان شنید، نشست .

باصدای گرفته ای گفت:یا شار

صدای آژیر شنید .برخاست .پتوی نازک گلدار را کشید روی تنش ورفت کنار پنجره.پرده راکنار زد.نگاهی به پایین آپارتمان انداخت وخودش را عقب کشید.لباسهایش راازروی زمین برداشت .جوراب هایش رازیر تخت پیدا کرد .شال اش را جلوی آینه روی سرش مرتب کرد .تک تک کشوها راگشت. توی کشوی آخر یک تراول پیدا کرد.برداشت وگذاشت توی کیفش.از تو ی چشمی در به پاگرد نگاه کرد.دختربچه ای که کیف مدرسه اش را به پشتش بسته بود از پله ها آمد پایین.فقط توانست صورت دختروکمی ازکیف کوچکش را ببیند.صدای قدم های دختر را روی راه پله ها شنید صدای زنی را شنید که گفت:مواظب خودت باش . بعد صدای بسته شدن در واحد بالا را شنید.در را باز کرد.نگاهی به راه پله انداخت توی راه پله ها به پیرزنی که دو نایلون پر از میوه در د ست داشت طعنه زد . بر نگشت که عذرخواهی کند.صدای خش خشی شبیه به صدای بیسیم از طبقات پایین تر شنید .برگشت یکی از نایلون ها رااز دست پیرزن برداشت .

_ بذارین کمکتون کنم

_ دستت درد نکنه مادر خودم میبرم .

به حرف پیرزن توجهی نکرد وچندقدمی جلوتر رفت

_ ا مان ازدست این آسانسور هر چندوقت یکبار خراب می شه

زحمتت شد مادر همین جاست .باپیرزن به آپارتمانشان رفت نایلون را گذاشت روی سکوی آشپزخانه

_ دانشجوی پس...باهمین ها که طبقه بالا.ها؟خجالت نکش ...کسی نیست راحت باش رفت روی مبل نشست یادش نیامد چیزی گفته باشد

_کی یه؟

به صورتش دست کشید تا قطره های باران را کنار بزند .

_ منم عزیز ثریا... برودیگه

با دست به پسری اشاره کرد که چند قدم آنطرفتر ایستاده بود یاشار کلاه اش رابه سرش گذاشت دست هایش را توی جیب های کاپشنش فرو برد.

به انتهای کوچه که رسید نگاهی دیگر به او انداخت و بعد ناپدید شد.

_ این وقت شب چه وقته اومدنه ... تا حالا کجا بودی ؟

در که باز شد به صورت پیرزن نگاه کرد و گفت:رفته بودم پیش بابا ...بیام تو حالا؟ خیس شدم.

پیرزن دو استکان چای گذاشت روی میز عسلی.موهایش کوتاه و قرمز بود.

ببخشید مزاحم شدم دوستانم هنوز نیومدن...منم کلید ندارم.

پیرزن چیزی نگفت ودوباره به سمت آشپزخانه رفت.فکر کرد شاید صدایش را

نشنیده باشد.رفت کنار پنجره .نگاهی به پایین آپارتمان انداخت .خبری نبود.

صدای پیرزن را شنید.

_ هر چند وقت یکبار میندازنش هو لوفدونی این بار واسه چی خدا بدونه ...

مادر بیچاره اش به خاطر همین کاراش سکته کرد.

پیرزن در یکی ازکابینت ها را باز کرده بود ودنبال چیزی می گشت .کفش هایش را بی سرو صدا برداشت و توی پاگرد به پاکرد.بعد دیگر خودش نفهمید چگونه به خیابان رسید .برای ماشینی دست تکان داد.

_ در بست.

شیشه ی ماشین پایین کشیده شد. سرش را خم کرد .

کجا تشریف می برید؟

_جام جم

_ بفرماید.

خودش را انداخت روی صندلی عقب .برگشت وبه عابرین توی پیاده رو وماشین های پشتی نگاه کرد.بعد گوشی اش رااز توی کیفش بیرون آورد .دیشب خاموشش کرده بود.چند پیام برایش فرستاده بودند. اولی را باز کرد (به اسم لش saveکرده بود )

:آمار یارو رو در آوردم یه زنگ به ما بزن .بعدی را باز کرد .از طرف لش بود .

:چرا جواب نمیدی ؟ حداقل بیا کرایه دمون رو حساب کن.دستمزد بخوره توسرت.بی مایه فتیرها...گفته باشم.جون خودم کلی خرج کردم.

پیام سوم را باز کرد.(به اسم عاشق save کرده بود):

Chera javabamo nemidi?

Mikham bedoni ke doset daram. Mifahmi?

گوشی را سه بار به پیشانی اش زد .

_خانم اینم جام جم ...کجا برم؟

دم کبابی پیاده شد.

_الو

صدای خواب آلود پسری توی گوشش زنگ زد.

_ بیدارشو لش دم ظهر

_ آها تویی...کجایی؟

_ روبه روی آپارتمان تون.

_ ا..... با کی قرار داری ناقلا؟

_ بیدارشو لعنتی بیا لب پنجره منو می بینی...

پنجره طبقه سوم باز شد پسری داشت چشم هایش را می مالید .

_ بیا پایین مادر...

جمله اش را کامل نکرده گوشی را قطع کرد .ادامه اش را فقط خودش شنید .توی کبابی نشستند.

- فکر نکن با همین یکی دو لقمه ای که به ما می دی قضیه...

حرفش را قطع کرد .

- حرف بزن لش...چی کاره اس ؟چی می خواد ؟

_ اینکه چی می خواد که تابلوه

پسر لبخند زد .قبل از آنکه دختر چیزی بگوید

ادامه داد:خیله خوب دوروبر 30باس باشه اما بیشتر می زنه ...به نظر نمی رسه اهل برنامه باشه حالا شاید توی این سی سال خیلی بهش فشار اومده. ما ندیدیم با کسی باشه...یه خونه مجردی داره اینم آدرسش.

از توی جیبش کاغذی در آورد وگذاشت روی میز .ثریا دستمال کاغذی را برداشت ولبهایش را پاک کرد.

خیالت راحت به یاشار چیزی نمی گم.

توی پیاده رو به این فکر کرد که آدرسش رامی خواهد چه کند.اگر یاشار بود به او می سپرد تا شرش را کم کند .بارها این کار را کرده بود اما با این یکی نمی توانست این کار را بکند. با همه فرق داشت.

((چه فرقی داره؟واقعن حرفاش رو باور کردی...اینم یکی مثل اینهمه آدم دیگه کارشون که تموم شد دیگه حاضر نیستن نگات کنن آخه بدبخت تا کی می تونی ازش پنهون کنی؟کس وکارت کو؟اگر بفهمه بازم همینارو میگه ؟می ره وپشت سرش رو نگاه نمی کنه...مگه تو همینو نمی خوای؟))

به پسر ودختری که دست در د ست یکدیگر از روبه رویش می آمدند نگاه کرد.

شنید که دختر گفت:دیرم شده

پسر گفت: می ری حالا... غروب می تونی بیرون بیای؟

دختر بچه ای جلویش را گرفت.

_ فال حافظ می خوای؟

هم قد دختر بچه شد.

_ اسمت چیه؟

مادر نشست تا هم قد او شود .

_ تو دیگه بزرگ شدی از این به بعد باید پیش پدرت بمونی .

دختر سرش را پایین انداخت.

_ حکیمه...فال بدم؟

_ افغانی هستی؟

دختر سر تکان داد که یعنی آره. از بین ده پاکتی که دختر در دست داشت یکی را برداشت .

_ فال هات رو از کی می گیری؟

_ از خالد

_ خالد کیه؟

دختر به پسر بچه ای که آنطرف خیابان بود اشاره کرد.

_ برادرته؟

منتظر جوابش نماند دستی به موهای خرمایی رنگش کشید. پولی به دختر داد.

_ باقیش مال خودت باشه؟

دختر لبخند زد .پاکت فال را باز کرد. برگه ی تا شده ای را بیرون کشید.

((من نه آن رندم که تک شاهد و ساغر کنم

محتسب داند که من این کارها کمتر کنم ))

چند بار نوشته زیر فال را خواند. نفهمید چند ساعت توی خیابانها پرسه زد.کلید انداخت توی قفل وچرخاند .شالش را انداخت روی مبل.کش مویش را باز کرد و دور مچ اش انداخت .دستی به موهایش کشید.مانتواش را در آورد وآویزان کرد به چوب رختی.جلوی آینه ایستاد وبرای خودش شکلک در آورد. گوشی اش زنگ خورد به اسم روی گوشی نگاه کرد.نوشته شده بود:مشتری

گذاشت زنگ بخورد با آهنگ گوشی دست هایش را به این طر ف وآن طرف برد. به سمت حمام رفت. لباسهایش را در آورد و انداخت توی لگن.به خودش توی آینه ای که روی در نصب شده بود نگاه کرد. خال های کوچک سیاه رنگ روی صورتش را شمرد.دوتا روی گونه ی راست ویکی روی گونه ی چپ .خواست خال های روی بدنش را بشمرد .بعد حس کرد تمام بدنش پرشده از خال های سیاه کوچک.رفت زیر دوش و بدنش را سپرد به آب.

_ مامان ببین چی کشیدم؟موهای مادر را گرفته بود و می کشید.

_ ایرج جلوی بچه...تورو خدا.

_ برو گم شو مادر...

کاغذ از دستش افتاد.

نشست وچشم هایش را بست کاش می توانست زیردوش بخوابد.نمی خواست به چیزی فکر کند.کاش تمام اتفاقهای که در زندگیش افتاده تنهاوتنها یک خواب بود.می خواست ذهنش تهی شود. هیچ چیزی را بخاطر نیاورد.حتی به یادش نیاید نامش چیست.

_ ببخشید خانم یه لحظه...

چرا عین جملاتش توی ذهنش نمانده است؟آن لحظه زیبا بود؟چرا سر راهش سبز شد؟از شکل حرف زدنش خوشش می آمد.ماتش برده بود .یک لبخند ابلهانه زده بود.

_ حوصله باباه رو ندارم...خونه ی اون پیرزنه هم از سگدونی بدتره لعنت به تو یاشار اگه ولم کنی... لعنت به تو.

_ خفه شو .... یه ریز داری زر می زنی.

کاش یاشار دست از سرش بر می داشت.شیر آب را بست.بخار روی آینه را پاک کرد.صدای زنگ تلفن راشنید.

_ پاشو اینقدر آبقوره نگیر...هر چی در آوردی نصف نصف

آدم های زیادی توی آینه در مقابل چشمانش رژه می رفتند.دست هایش برای باز کردن دکمه ی پیراهن هایشان ،گره کروات هایشان، درآوردن کت هایشان دراز می شد . خواست از میان اینهمه آدم خودش را صدا بزند. بعد حس کرد میان اینهمه آدم گم شده است .گوش هایش پرشد از سرو صدا پر شد از صدای خنده ی آدم ها .بعد صدای یک آهنگ غمگین شنید. مشت اش را گره کرد وکوبید به آینه.

ـ نمی خوام دیگه نمی خوام...

لرزید دست هایش را گذاشت روی صورتش قطره ای خونی آرام از روی مچ اش سرخورد وافتاد کف حمام .هنوز صدای زنگ تلفن را می شنید.

پاییز

dastankotah — Fri, 09 Oct 2009 09:35:18 GMT

همیشه شروع پاییز برای من یک جور حالت نوستالژیک دارد. نمی دانم چرا اما پاییز که شروع می شود از مهر تا اوایل آذر روزها برایم جور دیگری است. دوست دارم بعد از ظهرها که از سر کار بر میگردم نروم خانه و بروم توی پارکی که وسطش کاخی از دوره صفویه است. بنشینم روی نیمکت چوبی و به ساختمان قدیمی نگاه کنم و به درخت ها که سبز و نارنجی و قرمز شده اند.

حوصله حرف زدن را هم ندارم. بیشتر تنها می روم بیرون و مسافتی طولانی را پیاده طی می کنم و به درخت ها نگاه می کنم و به آفتاب که روز به روز بی رمق تر می شود.

هیچ فصلی از سال مرا به اندازه پاییز به فکر نمی اندازد. فکر که نه سکوت این که دلم بخواهد ساعت دو یا سه بعد از ظهر از خانه بیرون بروم و خیابان ها را پیاده بروم و در تمام مدت حواسم به آسمان و درخت های پیاده رو . خورشید باشد.

زمستان که بیاید دیگر فاتحه سال را باید خواند.دی که بیاید همه می خواهد که سرما برود و زودتر اسفند بیاید و سال جدید. بهار که باشد نشاط هست و در فضا بویی هست که آدم را به تفکر عمیق نمی اندازد. تابستان آن قدر گرم است که حوصله هیچ چیز نیست.

پاییز شاید مثل میان سالی آدمی باشد که پخته می شود.

نمی دانم می شود ارتباطی بین فصل و داستان وجود داشته باشد؟ پاییز به یاد داستان های ابوتراب خسروی می افتم یا شازده احتجاب گلشیری

دلم می خواهد دوباره اسفار کاتبان بخوانم و حالا مجموعه داستان دیوان سومنات را می خوانم.

متن زیر در سایت جن و پری برایم جالب بود:

بعضی نوشته‌ها هستند که یک جوری بوی گذشته می‌دهند، نه این‌که اثر قدیمی شده باشد و به درد یک کارتون جلوی در بخورد یا جایی نمور در زیرزمین و انباری خانه، که داستان‌ها، تا شروع می‌کنی به خواندن‌شان، پر می‌شوند از بوهایی که فراموش کرده بودی، بوی درخت‌های بلند قد، بوی خاک توی هوا، رطوبت حوض بعدازظهرهای گرم، خانه‌های گِلی پیچ‌در‌پیچ با اندرونی و بیرونی. زنده‌گی‌های گذشته. آدم‌های گذشته. ابوتراب خسروی تخصص خاصی دارد در این‌که گذشته را هنرمندانه بیرون بکشد و بگذارد جلوی چشم ما، البته به ادبی‌ترین شکل‌ ممکن. شاید بشود با خیالی راحت گفت که کاری که آقای خسروی توی فرم در داستان فارسی انجام می‌دهد را فقط یک نفر بهتر تا به حال به پایان رسانده، هوشنگ گلشیری. رمان‌های سه‌گانه‌ی آقای خسروی، «رود راوی»، «اسفار کاتبان» و کتاب در دست چاپ ِ «ملکان عذاب»، آن‌چنان زیبا فرم، انبوهی از اطلاعات و روایت را در هم ترکیب می‌کنند که خواننده را یاد اومبرتو اِکو بیندازد. البته آقای خسروی، وقتی به سراغ داستان کوتاه می‌آیند، قلم‌شان امروزی‌تر می‌شود. داستان‌ها امروزی‌تر می‌شوند و مدرن‌تر، البته در همان سنگینی فرم روایتی که آقای نویسنده عاشقانه دوست دارند، ذهن ایشان پیچیده است و این پیچیده‌گی حتا در ساده‌ترین نوشته‌ها هم نمود پیدا می‌کند.

کم برگ بودن «دیوان سومنات» حسابی خواننده را گول می‌زند. اول انتظار ندارید توی صد و بیست صفحه با دوازده داستان کوتاه رو‌به‌رو شوید، که اگر منصفانه نگاه کنید، همه‌گی استاندارد یک داستان قوی را دارند و همه‌گی خواندنی هستند و البته، بعضی‌های‌شان، مثل « و من زنی بودم به نام لیلا که زیبا بود» واقعن سخت هم هستند. آقای خسروی قلم را به شکلی مقدس به کار می‌برند، تقدسی که کارشان را نوعی آفرینش خاص می‌کند. داستان‌های «دیوان سومنات» در دو گیومه بیان می‌شوند، یکی داستان «مینیاتورها» که نثری تب‌دار است از راوی، یک مینیاتوریست که در زمان جنگ دوم، زنده‌گی آرام‌ش را کنار می‌گذارد تا مواظب یک زن آلمانی باشد. زنی که منتظر همسرش است، و البته اصلن نمی‌فهمد که چرا باید زن توی اندرونی خانه حبس باشد، اندرونی خانه پر از مینیاتور است، زن تب‌دار می‌گردد در انتظار آزادی و همسر و بازگشت به کشور، که البته ویرانی‌ش را باور ندارد. مرد راوی، تب‌دار می‌گردد در آرزوی عشق و وصال زن. این میان داستان، نه داستان این دو، که روایت تاریخ مینیاتور در ایران است. و یک سوال که مرتب پیش کشیده می‌شود: چرا زن‌های مینیاتورها همه‌گی بدون بچه هستند؟ و زن آلمانی حامله است، حامله‌ی مینیاتور بچه‌هایی که مرد انتظار تولد جدید‌های‌شان را می‌کشد. همه چیز توی داستان کش‌دار می‌شود و تب‌دارتر، با رسیدن این خبر که سروان در راه است تا زن‌ش را با خود ببرد. آخرین داستان کتاب، «دیوان سومنات» کتاب را به پایان می‌برد و گیومه‌ی پایانی داستان‌ها است: روایتی از گذشته، از مردی عجیبی که شعرهایش هیئتی زنده داشتند و در روی کاغذ چون جسدی، هیچ نبودند. مردی که اثری سرود به نام «دیوان سومنات»، اثری که کسی نخواند و تنها اندکی شاهدش بودند و باز در تاریخ ماند. میانه‌ی این دو گیومه، ده داستان می‌آیند که هر کدام روایتی غریب از زنده‌گی آدم‌های داستان‌های خودشان پیش می‌کشند.

داستان‌های کوتاه آقای خسروی، اگرچه مانند رمان‌های‌شان خیلی زیاد سنگین نیستند و راحت‌تر خوانده می‌شوند، اما هنوز هم به نسبت کتاب‌های موجود در بازار، اثری کاملن سنگین حساب می‌شوند. «دیوان سومنات» اثری‌ست که قابلیت این را دارد که کلاسیک محسوب شود، آن هم با توجه به این موضوع که بعد از ده سال از چاپ نخست کتاب، هنوز اثری کاملن زنده و گیرا است. آقای خسروی قلمی سحرآمیز دارد، امتحان‌ش کنید.

کلبه شادی

dastankotah — Sun, 16 Aug 2009 11:53:18 GMT

به قول دوستی ادبیات معشوقه بی رحمی است. سراغش را نگیری، می رود و پشت سرش را هم نگاه نمی کند. مدتهاست که نبودم . چرا؟

شاید خودسانسوری بهترین دلیلش باشد و بودن در کنار آدمهایی که دغدغه ادبیات ندارند و این برای من زهر است. می خواهم باشم با هر شرایطی . کاش روی قولم بمانم.

کلبه شادی

از روی پل که رد می شوم گاهی به سرم می زند به جای بالا رفتن از پله ها، از سراشیبی پایین بیایم و روی کف خشکیده و ترک خورده رودخانه پا بگذارم. توی این چند ماه همیشه بوده اند کسانی که به جای پل، عرض رودخانه را برای عبور انتخاب کرده اند. یک بار زن و مرد جوانی را دیدم. زن کفش های پاشنه بلند پوشیده بود و دست مرد را محکم گرفته بود.با اینکه ماهها بود آفتاب داغ، نم خاک را بلعیده بود زن می ترسید. شاید فکر می کرد زیر خاک ترک خورده و خشک هنوز اژدهای رودخانه زنده است. اما نبود. ماه ها بود که مرده بود . وقتی که صدای شر شر آب می آمد زمستان یا تابستانش فرقی نداشت. زیر همین پل می نشستم و گاهی ساعت ها به آب نقره ای کف آلود نگاه می‌کردم که از میان سی و سه دهانه پل رد می شد .

حالا اما هوا عجیب خشک و گرم شده بود. این بار دو پسر بچه کوچک عرض رودخانه را با اشتیاق می دویدند.توی پیاده رو آدم ها به هم تنه می زند و گرمای تن شان به تنم می رسد .باز هم رگه‌های عرق مانتوی سیاهم را سفید می کند. عباس آباد را که رد می کنم حواسم هست که باید مغازه ها را با دقت نگاه کرد. کلبه شادی من یکباره پیدایش می شود. همان طور که رد می شوی و نگاهت به مانکن‌های زن و مرد و کودک است یکباره چراغ‌های قرمز کم سویش پیدا می شود. شیشه‌های مغازه آن قدر چربی گرفته که به سیاهی می زند و چراغ های قرمز کم سویش توی این خیابان که مغازه هاش همه چراغ‌های پر نور دارند گم است. تا یک هفته پیش اسمش را هم نمی دانستم. تنها از همین نور کم سوی قرمز و شیشه‌های چربی گرفته اش بود که می شناختمش. شنبه پیش بود. از روبرو نگاهش کردم . درختهای روبروی مغازه آن قدر بلند بود که نمی گذاشت تابلوی مغازه پیدا شود. از میان برگهای کثیف و دود زده دیدم که روی تابلو عکس مردی بود که کلاه سفید آشپزی به سر داشت و دهانش به خنده باز شده بود. بدتر از همه آن بود که مرد چشم نداشت. یعنی جای چشم، دو حفره مانده بود. حفره ای به رنگ آهن زنگ زده . مرد آشپز با رنگ نارنجی نوشته بود کلبه شادی.

کلبه شادی من، غمناک ترین مغازه آن خیابان بود. گاهی وقت‌ها صندوق دار دم مغازه می ایستاد و به عابرهایی که از خیابان می گذشتند خیره می شد حالا اما جلوی در چند نفر ایستاده بودند.

مردی که شلوار راه راه پوشیده بود، بالای مغازه میز مرا گرفته بود. دستهاش سیاه بود و با دستهای چرب کاغذ همبرگر را گرفته بود . همیشه عادت داشتم آن جا بنشینم و به آدمهایی که با عجله از پیاده رو می گذشتند خیره شوم. مرغ سفارش دادم.

مرد گفت:

- میبرید یا همین جا می خورید ؟

آن طرف خیابان پارکی بود. ران مرغ، قهوه ای سوخته شده بود. بهش می آمد خوشمزه باشد. پلاستیک را که از روی ظرف برداشتم سر و کله اش پیدا شد. کلاغی سیاه رنگ. کلاغ هایی که دیده بودم با صدای کوچک یا پرتاب سنگ پرواز می کردند و دیگر اثری ازشان نمی ماند. این یکی اما با قدم های کوچکش لحظه به لحظه نزدیک تر می شد. تکه چوبی از روی چمن برداشتم و به طرفش پرت کردم. با چشمهای ریزش نگاهم کرد اما یک قدم هم عقب تر نرفت. سرش را بالا آورده و با نگاه خیره مرا می پایید. چنگال را توی ران مرغ فرو کردم .رنگش به جای سفید، صورتی بود. انگار نپخته باشد. چنگال را که پایین تر بردم گوشت بنفش بود. مثل وقتی که کسی را خفه کنند و گوشتش تیره شود. تکه‌ گوجه‌ای برداشتم. سنگینی نگاهش را نمی شد ندید گرفت. جلوتر نیامده بود.فکر کردم همین حالاست که یکباره حمله کند و غذای جلویم را به منقار بگیرد و پرواز کند برود. اولین لقمه را که فرو دادم یاد فیلم پرندگان افتادم که کلاغ ها حمله می کردند و چشم آدم ها را می خواستند. با آن که کنارم پر از سنگ بود اما ترسیدم . گاهی زیر چشمی نگاهش می کردم. یکی نبود دوتا شده بودند. یکی شان درست پشت سرم و به فاصله یک متری دیگری ایستاده بود. کمی آن طرف تر خانواده ایی چهار نفری نشسته بودند. روی اجاق چای درست می کردند و بوی غذاشان هم می آمد اما حیوانی دورشان نبود. جلوتر مردی به درخت تکیه داده بود. غذا می خورد. از میان بوته های پشت سرش دوتا گربه بیرون آمدند.پوست یکی شان پلنگی بود و یکی دیگر سیاه . مرد ریش بلندی داشت. یاد کتاب دینی بچگی‌ام افتادم که مردی که یادم نمی آمد کیست در سایه درخت نشسته و به سگی غذا می داد.
گربه‌ها دور مرد ریش بلند حلقه زده بودند. لقمه بعدی را که فرو دادم سنگینی نگاه کلاغ‌ها را حس نمی کردم. دو تا گربه تند می دویدند سمت من. گربه پلنگی و سیاه رسیده بودند روبرویم و عجیب آن بود که کلاغ ها نترسیدند و هنوز پابر جا مرا می پاییدند. گربه پلنگی رفت و روی خاک داغ کنار درخت دراز کشید. سرش روی دستهاش بود و چشم های میشی‌اش، خیره به من بود. گربه سیاه دستهاش را جلو داده بود و نگاهم می کرد. چشم راستش سفیدی نداشت . شاید کور بود. چشم چپش را از حرکت دایره سیاه در حفره سفید رنگ چشم تشخیص می دادم. چشم راست ثابت بود.نمی‌دانستم چطور باید باقی غذا را خورد.

بدون عنوان

alisarvi — Thu, 09 Jul 2009 08:52:18 GMT

جوان که بود توی مجالس عروسی می خواند .صدای خوبی داشت . زنها صدایش را دوست داشتند.عروسی را بدون او برگزار نمی کردند.اگر مریض بود یا حال نداشت عروسی را به تعویق می انداختند.گاهی نقش دلقک را بازی می کرد .ریش و سبیل اش را می زد ، لباس زنانه می پوشید و با زنها می رقصید و شاباش می گرفت.چپق می کشید.یک دستمال یزدی داشت که به کمر می بست و با آن عرق روی پیشانی اش را پاک می کرد.آشپزی هم می کرد.تمام ده شب محرم آشپز بود.هرسال محرم اصرار می کردیم بخواند، نمی خواند.

می گفت:یکی باید بخواند که صدایش سوز داشته باشد.

ما مشتی صدایش می زدیم.دست ودلباز و ولنگار بود.اگر زنش جلویش را نمی گرفت تمام اموالش را به دیگران می بخشید.چهار تا برادر بودند.مشتی دومی بود.پدرشان صبح یک روز زمستانی برای شکار از خانه بیرون رفت و دیگر برنگشت.مادر آخر شب به خانه کدخدا رفت و گفت:شوهرم نیامده.

کدخدا با چند جوان و دو سگ پی اش رفت.فانوس به دست رد پاهایش را روی برف ها دنبال کردند.رد پاهایش به رودخانه ای رسید.سگ ها دم رودخانه پارس می کردند.آن اطراف را گشتند اما خبری نشد.مادر فرزند دوم راسپرد به خانواده دیگری.به جوانی که رسید برایش دختر انتخاب کرد.توی مجلس عروسی ، مشتی کلاه پهلوی به سرگذاشت و کروات بست.توی حیاط خانه شان ریسه بستند.فانوس وصل کردند.از شهر عکاسباشی آوردند.توی یکی از عکسها برادر بزرگتر را روی صندلی نشاندند وسه برادر دیگر کنارش ایستاده بودند.در عکس دیگر مشتی بود و زنش ، روی دو تا صندلی کنار یکدیگر .اما همه ی این عکس های سیاه و سفید پاره یا گم شد.تنها عکسی که از آن عروسی باقی ماند عکس دو نفر مشتی با مادرش بود.مادر گوشه ی روسری را به سمت دهان گرفته بود تا جلوی خنده اش را بگیرد.این عکس سالها ماند تا اینکه توی آلبوم یکی از نتیجه های پیرزن قرار گرفت.اسم مادر گل صبح بود.پسرهایش روی حرفش ، حرف نمی زدند.چادرش را به کمر می بست و کمی می لنگید و روزی سه بار مسجد می رفت.پسرهایش که جا به جا شدند ، اصرار می کردند که بیاید با آنها زندگی کند و یا لااقل هرهفته پیش یکی شان بماند. نمی پذیرفت.پیرزن فقط می توانست قرآن بخواند.دلش می خواست به مکتب خانه رفته بود.بچه که بود همیشه پشت در مکتب خانه می ایستاد و به صدای کودکانی که آنطرف دیوار بودند ، گوش می داد.دو تا پسرهایش را به مکتب خانه فرستاد.اواخر عمرش آلزایمر گرفت.توی خیابان می شاشید.با اینهمه از خانه شوهرش به جایی دیگر نرفت و دقیقا اواسط زمستان ، وسط باغچه خانه اش نقش زمین شد.مشتی پیدایش کرد.بغلش کرد و بردش توی اتاق. بخاری هیزمی خانه را روشن کرد. دانه های برف را از صورت پیرزن تکاند.موهای سفیدش ریخته بود روی پیشانی.چشمانش بسته بود.گونه هایش سرد و چروک.

قرآن خوان آوردند.قبر برایش کندند.روی قبرش اسم نوشتند.تاریخ نوشتند.مشتی وقتی به خانه ی مادریش برگشت اولین چیزی که دید شاپرکی ـ ۱ـ بود که روی تنها گل سرخ باغچه نشسته بود.در اتاق را باز کرد شاپرک دید.کمد لباسهای پیرزن را باز کرد شاپرک دید.دستش را تر کرد و آبی روی بالهای شاپرک ریخت.خانه اش را به برادر کوچکتر بخشید و به خانه ی مادری برگشت.زنش پنج پسر زایید که یکی از آنها قبل از آنکه به سه سالگی برسد فوت کرد.یکی از پسرهایش بلند قد بود.صورتی سفید با ریش و سبیلی تنک داشت.نامش عباس بود.دیر به مدرسه رفت.مدرسه را عمویش ساخته بود.اهالی به عمویش احترام می گذاشتند.برادر بزرگتر مشتی بود.عباس قبولی دوم و سوم ابتدایی را با هم گرفت.کلاس پنجم که بود وسط حرفهای معلم تاریخ از جایش برخاست و گفت:خودتم می دونی دروغه.یه مشت حرف مفت تحویلمون می دی.

سرهای تراشیده همکلاسی هایش به طرفش چرخید.تا صاحب صدا را ببینند.معلم تاریخ کرواتش را جا به جا کرد.کمی سرخ شد.شلاق اش را از روی میز برداشت.چند لحظه ای سکوت کرد و گفت:بیا بریم دفتر.

مدیر پرونده اش را گذاشت زیر بغلش و گفت :پدر سگ ، زبون درآوردی ها.

و با دست بیرون مدرسه را نشانش داد.

-لازم نیس بیای مدرسه ، بهتر مثل پدر و مادرهاتون بری چوپانی .

وقتی که در اتاق را بست این حرف را شنید.عمویش رفت مدرسه تا پا در میانی کند.چند روز بعد دوباره سرکلاس ها حاضر شد.چند سال بعد جوان های هم سن و سالش را جمع کرد و شروع کرد به شعار دادن.درست ابتدای محله دو ماشین جیپ پارک شده بود.سربازها از ماشین پیاده نشدند.ابراهیم همتی ،محمود پلنگ و حسن دیوانه با سنگ و چماق به جانشان افتادند.زد و خورد که تمام شد. سربازها رفتند.سر عباس توی درگیری شکست.ندیده بود که چه کسی با چماق به سرش زد.بردنش پیش دکتر هندی.دکتر هندی سرش را پانسمان کرد.گفت : به خاطر همین جنگ وخونریزی بوده که از هند رفت.تا مدتی از عباس خبری نبود. می گفتند مشتی پنهانش کرده .آژان ها که آمدند ، اول نصیحت کردند که مواظب بچه ها یتان باشید.بعد پرس و جو کردند که چه کسی تظاهرات راه انداخته.بعضی از خانه ها را هم گشتند.یکی ، دونفری را هم بردند و چند روز بعد آزادشان کردند.

یک هفته بعد محمود پلنگ را با سر و صورت خون آلود کنار رودخانه پیدا کردند.بیهوش شده بود.حسن دیوانه بعد از نماز مغرب توی مسجد گفت ،اشتباه کرده و اجیر شده بود.ابراهیم نعمتی گنده لات محل بود.کسی جرات نمی کرد با او یقه به یقه شود.تا یک سال از عباس خبری نشد.مشتی هر روز غروب کنار در خانه اش می نشست. کمرش هر روز خم و خم تر می شد.تا اینکه یک روز همه اهالی فهمیدند که او دیگر قادر نیست کمرش را صاف کند.وقتی عباس برگشت اولین نفری که او را دید میرزا بود.میرزا یک مغازه کوچک داشت.توی مغازه اش همه چیز پیدا می شد.یک رادیوی قدیمی داشت که اغلب روشن بود و ترانه پخش می کرد.بعضی ها می گفتند میرزا کافر است.می گفتند هر کس به رادیو گوش دهد و تلویزیون داشته باشد ، کافر است.ما برای دیدن بازیهای جام جهانی به خانه اش می رفتیم.یک تلویزیون سیاه و سفید بزرگ داشت که گاهی برفک می زد.میرزا با سواد بود و روزنامه می خواند و همیشه خدا ریش و سبیل اش را سه تیغه می کرد.وقتی عباس وارد مغازه میرزا شد ، میرزا نشناختش.موهایش بلند شده بود.موهایش به روی شانه هایش رسیده بود.دو تا کتاب از توی ساکش بیرون آورد و گذاشت روی پیشخوان و گفت:این دو کتابی است که از شما گرفته بودم.

طنین صدا به گوش میرزا آشنا آمده کمی فکر کرد و گفت : عباس؟

بعد در آغوشش گرفت.عباس از آنجا به سقاخانه رفت از کنار ابراهیم نعمتی که با پیرمردی در حال صحبت بود گذشت.از پله های سقاخانه بالا رفت و قاب عکس اعلیحضرت را از روی دیوار برداشت و آمد درست روی نرده های سقاخانه ایستاد و قاب عکس را پرت کرد پایین.خون ابراهیم را می زدی در نمی آمد.کت اش را به پیرمرد داد و قبل از اینکه عباس از کنار نرده ها دور شود گفت:اوهوی جوون ، تو مثل اینکه تنت بدجوری می خاره ، نکنه هوس پاسگاه و شهربانی کردی.قبل از اینکه اونا خشتکت رو بکشن پایین خودم ادبت می کنم.

همین طور که حرف می زد،آستین هایش را بالا می برد و سبیل هایش را تاب می داد.توی حیاط سقاخانه گلاویز شدند.عباس دو جفت پاهایش را گرفت.ابراهیم نقش زمین شد.دستهایش را به روی سرش گذاشت و غرولندکنان گفت:پدرت را در می آورند.

فردای آن روز از پاسبان ها خبری نشد.ابراهیم تمام وسایلش را ریخت توی وانت و برای همیشه از روستا رفت.وقتی جنگ شروع شد ما به نوجوانی رسیده بودیم.تازه نوک سبیل هایمان در آمده بود.وقتی عباس به جبهه رفت نه پدرش برای خداحافظی آمد نه هیچکدام از بستگانش.مشتی گفته بود:من راضی نیستم که بروی.

گفته بود:طاقت دوری ات را ندارم.

عباس می گفت:سیزده روز دیگر برمی گردد.

ما منتظرش بودیم.نه سیزده روز بلکه ده سال.وقتی برگشت یک پلاک بود و یک کاسه سر و چند تکه استخوان.می شد توی چفیه ای پیچاندش.مشتی نیامد تا استخوان هایش را تحویل بگیرد. یکی از برادرانش رفت. وقتی خواستند خاک بریزند روی تابوت ، پیرمرد قد خمیده از راه رسید.خودش را انداخت توی قبر. نتوانستند جلویش را بگیرند مثل مادری برای فرزندش گریه می کرد نواجش ـ ۲ـ می داد.

خاک به سرش می ریخت و می خواند.صدایش سوز داشت.کمی آنطرف تر کودکان پابرهنه دور و بر حسن دیوانه جمع شده بودند.کف می زدند و می گفتند:حسن یه تلفن به اعلیحضرت بزن.

حسن کف دستش را گوشش گذاشته بود و می گفت:الو ... اعلیحضرت،تصدقت گردم...

روی تپه های اطراف وانتی پارک شده بود.خورشید رنگ خون گرفته بود.

پ. ن.۱ .مازندرانی ها به چیزی به نام پروانه روح اعتقاد دارند ـ یه جور خرافاته ـ

پ.ن . ۲ . نوحه سرایی زنان مازندرانی در سوگ عزیزانشان

چقدر اینجا را خاک گرفته!!!

dastankotah — Tue, 23 Jun 2009 21:22:18 GMT

چقدر اینجا را خاک گرفته. دیگه کسی سراغی ازش نمی گیره. ما هم سراغ دوستان را نگرفتیم.

dastankotah — Mon, 22 Jun 2009 14:21:18 GMT

نگاهی کوتاه به مجموعه‌ داستان «من عاشق آدم‌های پولدارم» نوشته‌ی «سیامک گلشیری»

کنش‌محوری داستان کوتاه و رمان و اتکای بیش از حد آن‌ها به حادثه و جذابیت‌های طرح‌های پر پیچ و خم همواره این خطر را ایجاد می‌کند که داستان با برچسب «سرگرم‌کننده» شناخته شود و تا حد بعضی از داستان‌های بی‌مایه‌ی پلیسی تنزل پیدا کند که جز ایجاد تفنن برای خواننده از طریق تحریک و سپس ارضای حس کنجکاوی او هنری ندارند. البته سرگرم‌کنندگی برای یک داستان نه تنها صفت نکوهیده‌ای نیست که مهم‌ترین حلقه‌ی واصل ارتباط بین خواننده و متن است اما نباید از نظر دور داشت که سرگرم‌کنندگی صرف، از غنای داستان می‌کاهد. همه‌ی رمان‌ها و داستان‌های کوتاه برجسته‌ی تاریخ ادبیات، علاوه بر جذابیت‌های طرح، عنصر محوری دیگری نیز داشته‌اند که همان «درونمایه»‌ی داستان است؛ درونمایه‌ای که خواننده‌ی دقیق و نکته‌بین را به چیزی ورای لایه‌ی ظاهری داستان پیوند می‌دهد و او را به فکر وامی‌دارد و در نهایت ـ در بهترین حالت ممکن ـ دریچه‌های تازه‌ای از معنا به روی او می‌گشاید. کسانی که سیر داستان‌نویسی «سیامک گلشیری» را دنبال کرده‌اند، تصدیق خواهند کرد که او چندان اهل تکنیک‌های خاصی مثل انتخاب زاویه‌دیدهای نامتعارف و نو، طرح‌های لابیرنتی، بازی‌های زبانی، فضاسازی‌های عجیب و غریب و ... نیست و در عوض سعی می‌کند با انتخاب ماجراهای پرکشش و کنش رئال و پرداخت آن‌ها خلا عناصر دیگر را در داستان‌های‌اش پر کند. این نکته با قوت تمام در اکثر داستان‌های کوتاه پیشین او ـ در مجموعه‌ها‌ی «از عشق و مرگ»، «همسران» و ... ـ و نیز رمان‌های‌اش از جمله «شب طولانی» و «مهمانی تلخ» ـ با آن صحنه‌ی نفس‌گیر و فراموش‌ناشدنی تعقیب و گریز در انتهای رمان ـ به چشم می‌آید. مجموعه‌داستان «من عاشق آدم‌های پولدارم» به نوعی ادامه‌ی منطقی روند داستان‌نویسی «سیامک گلشیری»‌ است. ده داستان کوتاه که نظیر اغلب شخصیت‌ها و صحنه‌های آن‌ها را پیش از این در کارهای نویسنده‌شان شاهد بوده‌ایم. بنا به آن‌چه گفته شد، داستان‌های این مجموعه را می‌توان به دو گروه تقسیم کرد؛ اول داستان‌هایی که صرفاً به حادثه تکیه دارند (البته حادثه به معنای تعلیق داستانی نه به معنای متداول آن) و در سطح باقی می‌مانند، و دوم داستان‌هایی که به واسطه‌ی پرداخت هنرمندانه‌ی درونمایه‌های‌شان اسیر سطح نمی‌شوند و با لایه‌های معنایی به عمق می‌رسند. داستان‌های دسته‌ی اول ارزش چندانی ندارند و مشابه آن‌ها را هم در مجموعه‌های پیشین نویسنده و هم در نوشته‌های نویسندگان دیگر خوانده‌ایم. اوج هنر سیامک گلشیری در داستان‌های دسته‌ی دوم است و با تعمق در این داستان‌ها و با توجه به این‌که درونمایه‌ها معمولاً در تار و پود داستان‌ها نهفته‌اند و امکان پرداخت مطلوب آن‌ها به‌صورت تصنعی وجود ندارد، می‌توان رگه‌های پخته‌گی و اوج‌گیری یک نویسنده را در آن‌ها مشاهده کرد. از داستان‌های دسته‌ی اول، دو داستان «همه‌اش پنج دقیقه فرقشه» و «پارک چیتگر» را مثال می‌زنم. در اولی چند زورگیر شخصیت داستان را به مکان خلوتی می‌برند و با ربودن پول‌ و اشیای قیمتی او، در بیابان رهای‌اش می‌کنند. روایت داستان بیشتر شبیه گزارش است تا یک داستان هنری؛ گزارشی که شبیه آن‌ را نه یک بار که ده‌ها بار در صفحه‌ی حوادث روزنامه‌ها خوانده‌ایم و یا از زبان این و آن شنیده‌ایم. در داستان «پارک چیتگر» هم دعوای یک زن و مرد جوان به سقوط دختر در دره و مرگ او ختم می‌شود، بدون این‌که داستان قدمی فراتر از «حادثه»‌اش بگذارد. اما از داستان‌های گروه دوم، دو داستان «لیلیوم‌های زرد» و «کاش همونجا دور زده بودیم» را انتخاب کرده‌ام. درونمایه‌ی داستان اول نقش مهم فرزند در پایداری زندگی زناشویی‌ست؛ شاید در نگاه اول این موضوع باعث تعجب شود اما با بررسی دقیق‌تر کلید‌های داستان متوجه پرداخت هنرمندانه‌ی این مضمون که به ساده‌گی می‌توانست داستان را در ورطه‌ی یک شعار مضحک بغلتاند، می‌شویم. نویسنده هرگز مستقیماً اشاره‌ای به درونمایه‌ی داستان نمی‌کند اما سیر منطقی داستان به گونه‌ای است که خواننده‌ی نکته‌بین را به سمت این مضمون سوق می‌دهد. زن و مرد جوانی در آخرین روز پاییز به‌طور اتفاقی یک تلفن همراه پیدا می‌کنند و تصمیم می‌گیرند آن‌را به صاحب‌اش برگردانند. تلفن همراه برای سیمین، همسر بهنام نفیسی (نویسنده‌ی داستان‌های کوتاه) است. سیمین و بهنام بعد از تماس ژاله و ساسان (زن و مردی که تلفن را یافته‌اند)، برای گرفتن آن راهی منزل آن‌ها می‌شوند و با اصرار زن و مرد تصمیم می‌گیرند وارد خانه‌ شوند و چند دقیقه‌ای را با آن‌ها بگذرانند. شب یلداست و سیمین و بهنام پیش از آن‌که متوجه گم‌ شدن موبایل شده باشند و برای گرفتن‌اش بروند، در خانه‌ی خود نشسته‌اند و سیمین از بهنام می‌خواهد که پیش از آن‌که به رسم این شب، به خوردن انار و آجیل و چیزهای دیگری که روی میز چیده‌اند مشغول شوند، هر یک آرزویی بکنند. آرزوی سیمین این است که سال آینده در همین موقع در خانه‌ای باشند که برای خودشان باشد و مهم‌تر از آن: «بدم نمی‌آد تا سال دیگه یه بچه هم داشته باشیم. یه پسر... یا یه دختر. فرقی نمی‌کنه. هر چی می‌خواد باشه. فقط دلم می‌خواد یه بچه داشته باشیم». («من عاشق آدم‌های پولدارم»، ص ۱۱). باری، فضای سرد و بی‌روح خانه‌ی ساسان و ژاله از همان ابتدا و به رغم آن‌که آن‌ها تلاش می‌کنند روابط خود را گرم نشان دهند برای خواننده قابل لمس است. دیری نمی‌گذرد که نقابی که ساسان و به‌خصوص ژاله بر چهره دارند کنار می‌رود و اختلاف شدید آن‌ها مشخص می‌شود. اختلافی که در صفحات انتهایی داستان می‌فهمیم دلیل‌اش بچه‌دار نشدن آن‌ها و عدم تمایل ساسان برای پیگیری و حل این مشکل است. این مشکل ژاله را تا مرز جنون پیش برده و زندگی آن‌ها را در آستانه‌ی فروپاشی قرار داده است. در انتهای داستان کار به دعوای شدید زن و مرد درباره‌ی این موضوع می‌کشد و مهمان‌ها با دلخوری خانه‌ی آن‌ها را ترک می‌کنند اما گویی چیزی در درون آن‌ها عوض شده. همان شب سیمین خواب ماجرایی را می‌بیند که در ابتدای آشنایی‌شان اتفاق افتاده است. آن‌ها در کوهستانی هستند که تاریک است و کسی غیر از آن‌ها آن‌جا نیست. کلیدهای داستان بسیار زیبا و ماهرانه کنار هم چیده شده‌اند. آروزی سیمین برای بچه‌دار شدن در ابتدای داستان، اختلاف عمیق ژاله و ساسان به‌خاطر نداشتن بچه، فیلمی که بهنام مشغول دیدن آن است با نام «مسیر غلط»، و آن خواب سیمین که با تفسیرهای فرویدی، بیانگر تنهایی و ترس اوست همه و همه خواننده را به این سمت سوق می‌دهد که آینده‌ی بهنام و سیمین در صورت بچه‌دار نشدن را در سرنوشت ژاله و ساسان ببیند. موضوعی که انگار خود آن‌ها هم متوجه‌اش شده‌اند. اما بهترین داستان این مجموعه به عقیده‌ی من داستان «کاش همونجا دور زده بودیم» است. نویسنده در ابتدای این داستان نوشته است: «به یاد جان‌باخته‌گان حادثه‌ی سقوط هواپیمای سی، یک‌صد و سی»؛ درونمایه‌ی داستان هم ارتباط مستقیمی با این حادثه‌ی دلخراش دارد. طرح داستان بسیار ساده است: زن و مرد جوانی فرزندشان سرما خورده و همین سرماخورده‌گی ساده، هر دو به‌خصوص زن را بسیار آشفته کرده است. زن در کمال فداکاری و نگرانی تیمارداری فرزندش را می‌کند، تب‌اش را اندازه می‌گیرد، برای‌اش آبمیوه می‌برد و همه‌ی دغدغه‌اش اوست. داستان در روز سقوط هواپیمای سی، یک‌صد و سی اتفاق می‌افتد و زن و مرد از طریق اخبار در جریان این حادثه قرار گرفته‌اند. جز همین یکی دو اشاره‌ی ساده به حادثه، داستان وابسته‌گی ظاهری دیگری با آن ندارد اما جملات پایانی داستان، کلید فهم درونمایه‌ی آن است: «زن داشت به پسربچه نگاه می‌کرد. آهسته گفت: کاش همیشه همین‌قدر می‌موند. کاش می‌تونستم همیشه پیش خودم نگهش دارم». همدردی با مادرانی که با خون دل و رنج فرزندان‌شان را بزرگ کرده‌اند و حالا دست‌رنج‌شان این‌گونه به یغما رفته است، می‌توانست داستان را در دام سانتی‌مانتالیسم بیاندازد اما نویسنده بسیارهوشمندانه این موضوع را در زیرلایه‌ی داستان نهفته است و قوت داستان هم همین‌جاست. داستانی که در نهایت خونسردی و با روایت موضوعی ساده، درونمایه‌ای بس تاثربرانگیز را پرورانده است.

دو داستان «به نظر من که هیچ‌جای دنیا لاهیجان نمی‌شه» و «من عاشق آدم‌های پولدارم» هم از داستان‌های خوب مجموعه‌داستان جدید سیامک گلشیری است. به عقیده‌ی من او برای ماندگارشدن باید داستان‌های بیش‌تری نظیر داستان‌های گروه دوم که به آن‌ها اشاره شد، بنویسد. آخرین داستان مجموعه‌ی «من عاشق آدم‌های پولدارم» به نام «گرگ خون‌آشام» درواقع بازنویسی اولین داستان اولین کتاب سیامک گلشیری با نام «از عشق و مرگ» (۱۳۷۷) است. این‌که نویسنده‌ی بعد از ده سال روایت تازه‌ای از داستان‌اش ارائه می‌دهد نشانه‌ی این است که تلاشی مداوم برای بهترشدن و بهتر نوشتن دارد. تلاشی که مطمئناً ادبیات داستانی ایران را به آینده‌ی نویسنده‌ای با پنج مجموعه‌داستان و چهار رمان که هنوز در جوانی به سر می‌برد، امیدوار می‌کند.

سیامک گلشیری را اغلب با ریموند کارور مقایسه کرده‌اند، در حالی که به عقیده‌ی من او بیش از کارور متاثر از ارنست همینگ‌وی است و رد سبک ویژه‌ی این نابغه‌ی ادبیات امریکا را در اکثر داستان‌های او می‌توان دید. در داستان‌های کاروی ما با برشی ساده و عادی از زندگی رو به روئیم که در آن معمولاً به جای اتفاق با انتظار فاجعه و حس قریب‌الوقوع بودن آن مواجه‌ایم، اما در بسیاری از داستان‌های سیامک گلشیری ما با خود فاجعه مواجهیم؛ فاجعه‌ای که گاهی حتا انتظارش را هم نکشیده‌ایم : مثل دعوای تند زن و مرد داستان «لیلیوم‌های زرد»، مرگ لاله در داستان «پارک چیتگر» و خودکشی کاراکتر داستان «جناب نویسنده» در همین مجموعه «من عاشق آدم‌های پولدارم». با این‌که سوژه‌های گلشیری ـ به‌ویژه با توجهی که به روابط زوج‌ها نشان می‌دهد ـ بی‌شباهت به سوژه‌های کاروری نیست اما ریتم تند داستان‌ها، کاهش توصیف تا کم‌ترین حد ممکن و جای‌گزین کردن کنش به جای آن، استفاده‌ی فراوان از دیالوگ برای شخصیت‌پردازی و جلوبردن داستان، تصویرسازی‌های سینمایی و ... همه و همه ویژگی‌هایی‌ست که سبک داستان‌نویسی سیامک گلشیری را به شیوه‌ی ارنست همینگ‌وی نزدیک می‌کند.

برگرفته از سایت جن و پری

سوال

alisarvi — Fri, 29 May 2009 16:09:17 GMT

همیشه همین گونه بوده

دستهای تنها

پاهای تنها

اندامی......

همین که کسی با زمین سخن نمی گوید

برای تنهایی اش کافی نیست؟

یکبار برای همیشه بگو دوستم داری

تا بشنوم تورا

نه اینکه حتی باورت کنم

وقتی خسته ام از دربه دری که باز نمی شود

وقتی به نیمکت تنها شدم پناه

همین که بگویی کافی نیست؟

اصلا بگذار دست مردم نشان شوم

آب ریخته را توان چه دستی جمع خواهد کرد؟

دل به دلی که داده را با کدام پا بروم ؟

تنها آستانه زایمان همین شعر را خیس می شوم

می بینی؟

از نقطه صفر اگر

زودتر می رسیدم

می رسیدم؟

گیر کرده ام

از عبور همین هزار پیچ روبه رو

با اینهمه می توانم بروم از تو؟

شعر

abedi — Sun, 19 Apr 2009 19:58:52 GMT

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر
آری شود ولیک به خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه
کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود

از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان
باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو
لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من
آری به یمن لطف شما خاک زر شود

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب
یا رب مباد آن که گدا معتبر شود

بس نکته غیر حسن بباید که تا کسی
مقبول طبع مردم صاحب نظر شود

این سرکشی که کنگره کاخ وصل راست
سرها بر آستانه او خاک در شود

حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست
دم درکش ار نه باد صبا را خبر شود

دلم می خواست بخوابم

alisarvi — Fri, 27 Mar 2009 09:19:18 GMT

چند بار با پا به شكمم زد.

- بيدارشو،ساعت يازده است...مي خوام برم دانشگاه

- بروگم شو... توله سگ

- خودت گفتي بيدارت كنم،خره

ملغي زدم. مرتضي گاهي وقتها كفر آدمودرمي آره.داشت سوت مي زد.دلم مي خواست بالش رو بكوبم توسرش.حاليش نمي شه يه نفر خوابيده.مرتضي هيچ چیزی حاليش نمي شه.چشاموبستم . سعي كردم يادم بياد ديشب چه خوابي ديدم.اما چيزي به ذهنم نرسيد. بعد سعي كردم به چيزي فكر نكنم. با صداي زنگ تلفن بيدارشدم. توصفحه تلفن نگاهي به شماره انداختم. گوشي رو برداشتم .

- چطوري پري ؟

- خواب بودي ؟

- نه

- راستش....

وقتي پريسا بگه راستش يعني اينكه كاري نداره وفقط مي خواد حرف بزنه. پريسا گاهي وقتها یه ريز حرف مي زنه. داشت درباره پارتي شبونه يكي از دوستانش حرف مي زد كه چيز زيادي دستگيرم نشد. قرار شد بعدازظهر تو پاركي كه هميشه مي رفتيم همديگر رو ببينيم. اتاقو مرتب كردم. ورقهاي پاسور،جزوه هاي مرتضي،اودكلن،ساعت مچي،ژل مو،كلاه بيسبال مرتضي ،يك شورت ورزشي (كه مرتضي روز تولدم برام خريده بود)،پارچ آب وليواني پر از ته سيگاراين طرف و اون طرف اتاق ولو شده بودن ومنتظر بودن تا جمشون كنم. رفتم تو آشپزخونه از لب پنجره نگاهي به ساختمون دو طبقه كه درست پشت آشپزخونه بود انداختم. دخترساختمون دوطبقه گاهي وقتها مي آد لب پنجره گاهي وقتها هم صداي ويلونش رو مي شنويم. موهاي لخت سياشو لب پنجره شونه مي كنه. خبري ازش نبود. چاي ريختم رفتم جلو تلويزيون نشستم. تلويزيون رو روشن كردم گوينده اخبار داشت درباره خسارت سيل و ويروني خونه هاي مردم حرف مي زد. مردي پسر كوچيكش بغل كرده بود وتو آبها راه مي رفت. تلويزيون رو خاموش كردم. دراز كشيدم رو زمين و نگاهي به جزوه رياضيم انداختم . چند صفحه اي ورق زدم وسعي كردم يكي از تمرين ها رو حل كنم. يه صفحه اي سياه كردم اما به جواب نرسيدم. بلند شدم از توجيب پيرهنم سيگاري برداشتم و رفتم كنار پنجره وايسادم. نگاهي به ساختمان دو طبقه انداختم.سيگارمو روشن كردمو تا تموم شدنش همونجا وايسادم .گشنم شد . در يخچالوباز كردم . فقط دو تا تخم مرغ مونده بود. چند تا گوجه برداشتم وريز كردم. كمي روغن ريختم تو ماهيتابه ، تخم مرغ رو بهش اضافه كردم. بعد نوبت گوجه ها رسيد. دلم مي خواست حالا بعدازظهر بود وتوي پارك نشسته بودم و با پريسا حرف مي زدم. پريسا دختر نازنينيه. دو تا روزنامه رو باز كرد مو پهن كردم كف اتاق ،ماهيتابه رو گذاشتم روش . اولين بار توحياط دانشگاه ديدمش. ساندويچي تو دستش بود وبا چند دختر ديگه حرف مي زد و مي خنديد. وقتي مي خنده دوتا چاله كوچولو رو گونه هاش مي افته . سرجلسه يكي از امتحانهاي مشتركمون درست كنار همديگه نشستيم. درس عمومي ساده اي بود. دلم مي خواست سوالي بپرسه . يه لحظه نگام كرد. انگارسنگيني نگامو رو صورتش حس كرده بود. ورقشو طوري گرفت تا بتونم ببينم. با دست عدد سه رو نشون دادمو گفتم: سوال سه؟

جواب سوالو گفت. با هم بلند شديم وتو حياط دانشگاه جوابامونو مقايسه كرديم. ماهيتابه رو گذاشتم تو ظرفشويي حوصله شستنشو نداشتم . روزنامه ها رو مچاله كردم و انداختم تو سطل آشغال . سيگاري از جيب پيرهنم در آوردم ورفتم تو اتاق نشستم . جزوه رياضي مو بستم و گوشه اي پرت كردم. چند روزديگه امتحان رياضي داشتم اما فقط چند صفحه خونده بودم به ديوار تكيه دادمو سيگارمو روشن كردم. وقتي مرتضي نيست اين خونه بدترين جاي دنياس. گاهي وقتها بهش حسوديم مي شه . ولگرديهاش تمومي نداره. اما هميشه نمراتش خوبه . مرتب دنبال اين و اونه تا ترتيبشونو بده . از مرتضي عوضي تر پيدا نمي شه يكبار افتاده بود دنبال پريسا مرتضي اينجور مسائلو خيلي راحت واسه ديگرون تعريف مي كنه . دراز كشيده بودم كف اتاق مرتضي وايساده بود وداشت تعريف مي كرد.

- همينطوري كنار همديگه وايساده بوديم،دستشو گرفتم.

دستشو به طرفي دراز كرد وانگاري كسي كنارش وايساده باشه رو هوا انگشتاشو مشت كرد. گفتم : خوب... اسمش چيه؟ وقتي اسمشو گفت . يه لحظه كپ كردم . گفتم؛ شوخي مي كني؟

مي تونستم يه رج ازدندوناشو كه بيرون زده بود ببينم. گفت: چيه مي شناسيش؟

بلند شدمو شبيه احمقها يقشو گرفتم وگفتم، چي كار داري باهاش ها؟

زدم زير گوشش كه بلند صدا كرد.اما ناكس از جاش تكون نخورد. سروگردنمو كشيد پايين چانش رو گذاشت رو كمرم وگفت: چته وحشي ؟

چن تا زد به پهلوم افتادم زمين پهلومو گرفت. چند ساعتي با هم حرف نزديم. كه اومد كنارم نشست. گفتم :برو گم شو.

گفت : شوخي كردم.... از يكي شنيدم ، بايد بهم مي گفتي ..... شوخي كردم.به جون خودم راست مي گم. حالا سيگار داري بهم بدي؟

چن ثانيه به هم نگاه كردیم اول مرتضي خنديد و بعد من . با همه اين حرفها مرتضي بهترين رفيقي كه تاحالا داشتم . سيگارم رو انداختم تو آب كه تیس صدا كرد. از صداش خيلي خوشم مي آد. بلندشدم وايسادم جلوي آينه موهامو شونه كردم وژل زدم .

_ _ _

هوا آفتابي بود. هوا آفتابي هميشه كسل كننده است. به ساعتم نگاه كردم . هنوز كلي وقت داشتم . پريسا تنها دختريه كه واقعا دوسش دارم. هر چند مي دونم دوست پسر هاي زيادي داره اما برعكس اون وقتها اصلا برام اهميتي نداره .

- به نظرم آدمها نمي تونند خودشونو به يه سري چيزهامحدود كنن. فكر كن مجبوري تا آخر عمرت با يكي سر كني ،كم كم ديگه حالت ازش بهم مي خوره .

تو تاريكي كنار همديگه دراز كشيده بودي. مرتضي گفت:يعني مي گي بعد از چند سال زندگي از هم جدا شن.

- نه مي تونن، تا آخر عمر با هم باشن اما اگه دلشون خواست با آدمهاي ديگه هم ....

پريد وسط حرفمو گفت : تو اگه نمي خواي بخوابي به من ربطي نداره ،اين قدر هم چرت وپرت نگو

تكوني به خودش دادو روشو برگردوند. مرتضي هيچ وقت حوصله ي بحث كردن نداره . پرسه زدن به آم حس بيهودگي مي ده.انگار هيچ چيزي براي طرف مهم نيست . فقط دلش مي خواد راه بره . به دور واطرافش نگاه كنه و راه بره . حس مسخره ايه پارك خلوت بود. رو نيمكت نشستم. روبه روم دختري نشسته بود و داشت با تلفن همراهش حرف مي زد. سيگاري آتيش زدم. سعي كردم توجشوجلب كنم. اما دختره همينطور داشت با تلفن همراهش حرف مي زد. مردي كنارم نشست وگفت : مزاحم كه نيستم؟

گفتم: نه آقا .... بفرما

مرد پرونده اي كه تو دستش بودگذاشت رو نيمكت . پاكت سيگار رو از جيبش در آورد وگفت : چه دنياي شده ،آدم حتي نمي تونه به چشاش اعتماد كنه .

همين طوري زل زده بودم به دختر روبرو وبي توجه به مرد پك ديگه ي به سيگارم زدم

- خيلي سخته زني كه يه عمر باهاش زندگي كردي حالا با يكي ديگه بگرده.

نگاهي به مرد انداختم . موهاش جوگندمي بود اما پير نشون نمي داد . مسير نگاشو دنبال كردم كه به سورتمه هاي خالي رسيد. گفتم : مشكلتون چيه ؟

سرشو تكون داد وبدون اينكه به من نگا كنه گفت : آبروم رفت ، اون وقت يه احضاريه از دادگاه اومد. رفتن از دسم شكايت كردن كه چرا نفقه نمي دم. مر تيكه عوضي زنمو گول زد. پسربی شرفم رو خريد. سيگاري گذاشت گوشه لبش . دستي به كاپشن وشلوارش كشيد. سيگارم رو دادم بهش با انگشت زد رو دستم . - ممنون.

گونه هاش تو رفت وچن پك پشت سر هم به سيگار زد سيگار رو داد بهم.كم پيش مي آد آدما همينطوري یهو از خودشون واسه ديگرون حرف بزنند.

- وقتي به زنم مي گفتم . چرا اين كار رو مي كني . مي گفت: تو چي داري؟ نه پول داري ،نه ماشين، نه خونه اي درست وحسابي اون همه چيز داره .

نگا به من انداخت وگفت: مي فهمي چي مي گم؟

سرم رو تكون داد وگفتم :آره .

دوباره به روبروش خيره شد به سورتمه هاي خالي. گفت : چند سالته .

- بيست سالمه

- وقتي باهاش ازدواج كردم همه سن وسال تو بودم يه نامه برا پسرم نوشتم. بخونم برات؟

بلند شد و از جيب پشت شلوارش كاغذ مچاله شده اي رو در آورد و بدون اينكه منتظر جوابم بشه . شروع كرد به خوندن نامه.

"حميد جان پسر عزيزم با اينكه به من بد كردي اما دعايم هميشه بدرقه تو و عروسم ونوه گلم باشد. نمي دونم چطور راضي شدي. مادرت، ناموسم را به خاطر يك مشت پول سياه بفروشي ويك خانواده را كه من بامزد كارگري به سرانجام رساندم را بي شرف و بي آبرو كني . حميد جان آخر چطور راضي به اين كارشدي ؟ از خداوند منان مي خواهم كه تو وزندگيت را همان طوركه زندگيم را نابود كردي . نابود كند مرا كتك زدي و سگ شيره اي ام خواندي."

سيگارشو كه تازه نصف شده بود انداخت پايين . خواست جمله بعدي رو بخونه اما نتونست . انگشتشو گذاشت زير جمله . گفتم : برايم شایعه سازي كردي .

سرش رو تكون داد وگفت : آره ، گوش كن ... برايم شايعه سازي كردي ، زني كه يك بيست وچهار ساعت بدون من طاقت نمي آورد را به خاطر پول فروختم .

نگا به من كرد وگفت: زنم مي گفت يه بيست وچهار ساعت بدون من نمي تونه باشه.

"آيا تو از خون من هستي ؟آيا از خون فاميلمان هستي . شرف وآبرو وعصمت مرا كه يك عمر برايش زحمت كشيدم... "

از كجا معلوم راست مي گفت وخودش اصلا مقصر نبود . با اين حال دلم برايش سوخت

"...آيا جز مهرباني برايت كاري كرده ام؟ مطمئن باش تا خون انتقام به زانویم نرسد بيكار نشینم. خدا از تو نگذرد و همانطور كه مرا به خاك سيا ه نشاندی . شما را به خاك بنشاند"

نامه رو تا كرد وگذاشت تو جيب پیراهنش . – مي كشم شون ... اول اون یارودیوث رو بعد زنم رو مي كشم. بعد يه خورده سم دارم مي خورمو خودمم مي كشم.

گفتم: اين راهش نيست شما ....

- چي داري ميگي ؟ مي گم رفتن ازم شكايت كردم.یه سري نوچه و اوباش ريختن سرم . عذر مي خوام مثانه ام خون ريزي كرد. واسه همينه مي خوام پرونده ام رو دوباره به جريان بندازم .

گفتم : چرا طلاقش ندادين؟

دستاشو گذاشت رو صورتش و دوباره برداشت.- طلاقش دادم اون ديگه به دردم نمي خوره ،اما 50 سال سنمه . 30 سال باهاش خاطره دارم. با هم خوب بوديم يهو اينطوري شد. نمي تونم فراموش كنم . آبرو وشرفم رفت . مي فهمي؟

سرم رو تكون دادم پروندش رو به دست گرفت و پا شد. – ببخشيد سرت رو درد آوردم

ـ نه اين حرفها چيه؟كاش مي تونستم كمكتون كنم.

فكر كردم چه حرف چرندي زدم. آخه چه كمكي مي تونستم بهش بكنم . مرد پرونده به دست رفت سيگاري آتيش زدم دختر روبرو هم رفته بود.

زن ومردي روي نيمكت كناري نشستن . پكي به سيگار زدم. اگه همچین اتفاقي برام مي افتاد. چه كار مي كردم؟ زنم رو مي كشتم؟

نه شايد چون قبلا دوسش داشتم اين كارونمي كردم . اما لابد اون عوضي رو مي كشتم شايد هم ديونه مي شدم. در اين جور مواقع بهترين راه اينه كه ادم خودشو به ديونگي بزنه. طرف حسابي قاطي كرده بود مرد نيمكت كناري دستشو رو شكم زن حلقه كرد پاهاشون به هم چسبيده بود . مرد داشت چيزي مي گفت. يه پوك ديگه به سيگار زدم وسعي كردم تمام دود رو بريزم تو حلقم اما نشد ومثل هميشه كمي رو از بين لبهام بيرون دادم . یه کام دیگه گرفتم و دودش رو حلقه حلقه كردم. از اين كار خوشم مي ايد. وقتي آدم دستشو دور شكم يه زن حلقه مي كنه چه چيزي مي تونه بگه ؟ مي تونه بگه : فقط به خوابيدن با اون فكر مي كنه لابد دوست داشتن يعني همين . سيگارمو رو نیمکت خاموش كردم . نگا به ساعتم انداختم . هنوز يه ربع به قرارم با پريسا مونده بود مي تونستم منتظرش باشم اما پا شدم و بدون اينكه به زن ومرد نيمكت كناري نگا كنم راه افتادم .

- - - - - - - - - - -

تو خودت نقل ونباتي. شكلاتي، شكلاتي/ عسلي يا شيريني كه اين جور به دل مي شينی .

مرتضي دستشو به اطراف برد وبشكن زد و آروم چرخيد وگفت : یالا... بيا وسط

- خاموش كن ، حوصله ندارم .

- چرت نگو احمق بيا حال كنيم. اين دختر كوچولو رو ببين چطوري كمر مي اد.

دختره دستش رو گذاشته بود رو كمرشو مي چرخيد. درازكشيدم رو زمين .

- خفش مي كني يا خودم....

- خيله خوب باشه آدم گند . سيگار چي داري؟

- هرچی هست تو همين پاكته است.

پاكت سيگار رو براش پرت كردم . پاكتو رو هوا گرفت. نشست رو زمين ودستگاهوخاموش كرد.

- گندت بزنن همش از اين سيگارهاي كه بوي علف سوخته مي دن مي كشي.

- همينم ازسرت زياده

- بدبخت آخه معلوم نيست كي روش شاشیده

رديف دندان هاي جلوش معلوم شد وبه هق هق افتاد . سيگاري برداشت و لاي انگشتاش نگه داشت.

- خوب نگفتي چته ؟ ادا واصول

- دلم تنگ شده

- ناقلا ، واسه كي؟

- تو تاحالا دلت همين طوري بي خودي تنگ نشده ؟

- مگه مثل تو خلم ...

- راستي يه خوشگل رو تورزدم . جون من از اين دختر خوشگل تر تو عمرت نديدي.

- خفه شو.... الاغ

بالش رو از گوشه اتاق برداشتمو گذاشتم زير سرم. رفت تو آشپزخونه .

- نمي خواي بگي چته ؟

بلند شدم و از تو كمد پتو را در آوردم. دوباره صداش از آشپزخانه اومد: شام چي مي خوري؟

- گشنم نيس، مي خوام بخوابم

- الان ؟ چقدر زود.

یه چیزی افتاد رو ماهیتابه و جیس صدا کرد .

- این دختره اومده لب پنجره .یه لباس توری تنشه نمی خوای بیای ؟ داره به اون طرفا نگا می کنه. شماره تلفن بهش بدم ها چی می گی؟هنوز داره به اون طرفا نگا می کنه .اگه از اینجا دید داشت بهت نشون می دادم که حق با منه و اون طرفا یه خبری هست .لامصب اصلن نگام نمی کنه . انگار صدامو شنید یه لحظه نگام کرد .الانه که بره . نگفتم رفت.

صدای زنگ تلفن اومد بدون اینکه بدونم کیه پریز رو کشیدم.پتو رو کشیدم رو سرم وسعی کردم به چیزی فکر نکنم اما مدام یه چیزی می اومد تو ذهنم . خوابم نمی اومد اما دلم می خواست بخوابم.

داستان

dastankotah — Mon, 09 Feb 2009 15:34:18 GMT

روي چهارپايه نشسته بود و به بيرون نگاه مي‌كرد.خانه روبرو ديوارهاش گچي بود. ديوار ترك‌هاي بزرگ داشت. زن همسايه هميشه همين موقع‌ها پيداش مي‌شد. لباسها را روي بند پهن مي‌كرد.از لباس‌ها بخار بلند مي‌شد .خيره مي‌شد به زن. به خودش كه مي آمد مي ديد ناهارش سرد شده و زن خيلي وقت است رفته.

روي پشت‌بام آپارتمان آجري آنتن‌هاي بلند بود.روزهاي ديگر آن قدر دير خانه مي‌آمد كه ديگر شب شده بود و نمي‌شد پنجره را باز كرد. روزهاي جمعه بهروز عادت داشت تا بعدازظهر بخوابد و او صبحانه و ناهارش را تنها مي‌خورد. مي‌نشست روي چهارپايه كنار ميز كوچك.پنجره را باز مي‌كرد.يك لقمه مي‌خورد و ساعتها به بيرون خيره مي‌شد. ظهر جمعه هميشه همين اتفاق مي‌افتاد. دو تا فاخته را مي‌ديد كه روي آنتن‌هاي بلند آپارتمان آجري كز مي‌كردند.آنتن‌ها دور از هم بودند.تا وقتي آفتاب جان داشت روي آنتن كز مي‌كردند بي‌آنكه تكان بخوردند يا براي پيدا كردن غذا جايي بروند. مثل بچه‌اي كه توي يكي از واحدهاي آپارتمان روبرو مي نشست. خانه شان پرده هاي سفيد داشت . پرده با ميخ به دو طرف پنجره آويزان شده بود . سفيد بود اما از تابش آفتاب رنگ پريده بود. بچه كه نمي دانست دختر است يا پسر مي آمد پشت پنجره. زبانش را مي چسباند به شيشه و خيره او را نگاه مي كرد. چند بار برايش دست تكان داده بود. خنديده بود اما بچه بي حركت بود .حتي پلك هم نمي زد.

ديشب چند بار زنگ زده بود به موبايل بهروز . روي اشغالي مي زد يا جواب نمي داد. ساعات كارشان عكس هم بود او صبح تاشب مي رفت و بهروز صبح تا دير وقت مي خوابيد. و تازه بعد از ظهر يادش مي آمد كار دارد. مي خواست باهاش حرف بزند. خوابيده بود جلوي در ورودي خانه تا وقتي آمد بيدار شود شامش را گرم كند شايد بهروز حوصله داشته باشد چند كلمه اي با هم حرف بزنند.

خواب نبود. صداي قفل را شنيد. بهروز آمد. بوي بدي مي داد. عادت داشت بلند بلند با خودش حرف بزند او را كه مي ديد ساكت مي شد. بهروز گفت:

- گه گيجه گرفتم تو اين شهر لعنتي

صداش را نازك كرد:

- بهروز برو دانشگاه هنر بخوون ببين دنيا دست كيه

در يخچال را به هم زد:

- هيچ خبري نبود. بدبختم كردي مريم .اون روز كارگر بودم حالا هم كارگرم. تو اين شهر بي در و پيكر

بوي اودكلن آمد. بهروز توي يكي از كابينت ها قايم كرده بود.صبح ها كه مي رفت بوي عطر مي داد.

*** ***

بهروز روي مبل نشسته بود و كانالهاي تلوزيون را عوض مي كرد. پرتقال قاچ كرده را دستش داد و گفت:

- بيا بريم بيرون دلم گرفت از اين خونه.عين قفس شده

بهروز بي آنكه نگاهش كند پرتقال را توي دهانش گذاشت و شبكه را عوض كرد.

روسروي بنفش را كه پارسال براي تولدش خريده بود سرش كرد. روژ زد. بهروز مي گفت:

- دوست دارم بيرون كه مي ريم دوتامون خوشگل باشيم

قدش به شانه هاي بهروز مي رسيد. هر دو قد بلند بودند. وقتي بيرون مي رفتند توي پياده رو خيلي ها خيره نگاهشان مي كردند.بهروز مي گفت :

- خوشگليم

و از ته دل مي خنديد. درسش كه تمام شد گفت انگار پرت شده ام به يك دنياي ديگه

ديگر نخنديد . حرف هم نمي زد.

دستش را روي ترمز گذاشت بود و با ابروهاي گره خورده به هم به سيل ماشين‌ها نگاه مي كرد و به چراغ راهنما كه رنگ عوض مي كرد.

گفت:

- ويتامينه بريم ويتامينه بخوريم

بهروز گفت:

- من تازه پرتقال خوردم نمي خوام برو براي خودت بگير

فروشنده توي ظرف تكه بزرگي موز گذاشت.حلقه هاي باريك آناناس، تكه هاي درشت گردو بعد يك لايه عسل و روش پودر نارگيل ريخت.از دانشگاه كه بر مي گشتند اغلب با بهروز مي آمدند و دو نفري يك ويتامينه مي خورند. بزرگ بود. توي ماشين رفت و قاشق را سمتش گرفت. بهروز بي آنكه حرفي بزند قاشق را پر كرد و خورد. تركيب عسل و گردو ته دلش آشوب به پا كرد. هر كاري كرد نتوانست با سر قاشق، موز را تكه كند قاشق افتاد كف ماشين. بهروز گفت:

- چرا مثل گاو صدا مي دي موقع خوردن. حالم رو به هم زدي

برنگشت تا قاشق را بردارد و مرد ظرف خالي را توي خيابان انداخت.

توي پاگرد كه رسيدند كسي پنجره را باز كرده بود. هوا سوز نداشت. بهروز خواست پنجره را ببندد. در خانه را باز كرد. سايه دو پرنده را كه از بالاي سرش رد شدند ديد و صداي بال زدنشان را. خودشان بودند. دوتا فاخته اي كه روي آنتن كز مي كردند. چراغ را كه روشن كرد ترسيدند و رفتند توي آشپزخانه روي ظرفها نشستند. بهروز مثل بچه‌ها شده بود. براشان سوت مي كشيد . گفت:

- بذار برن حالا خونه را به گند مي كشن

بهروز گفت:

- يعني توي اين سرما ولشون كنيم به امون خدا

روي چهارپايه ايستاد و دم هر دو را گرفت . فاخته ها را توي حمام گذاشت و در را بست.